Zodra de bloesem weer aan de bomen verschijnt en de lucht dat stralende blauw laat zien, weet ik: het voorjaar is er écht. Ieder jaar weer doet het me wat. Het is niet alleen mooi – het raakt iets diepers in mij. Misschien omdat het me herinnert aan vroeger.
Mijn vader had een appelplantage. In zijn ‘vrije tijd’ was hij vaak tussen de bomen te vinden. Hij hield van de bloesem – niet alleen om de appels die zouden komen, maar om de schoonheid zelf. De rust, de geur, de stilte met daarin het zachte gezoem van bijen. Als kind rende ik er vaak rond, zonder besef van wat de natuur écht met een mens kan doen.
Nu weet ik beter. Nu voel ik wat de natuur doet. Hoe het helpt om even te vertragen. Om stil te staan, te ademen, te kijken. Blijkbaar is er toen al iets in mij wakker gemaakt – een liefde voor het buiten zijn, voor de seizoenen, de eenvoud en het nu. En die liefde groeide verder, werd een manier van leven, en uiteindelijk ook een bron van inspiratie in mijn werk.
Heb jij ook zo’n herinnering aan de natuur – hoe klein ook – die je altijd bijblijft? Misschien zegt die iets over wat jij nu nodig hebt.
Ik nodig je uit om deze lente bewust te kijken. Naar bloesem, naar het licht, naar de kleuren die terugkomen. Nodig iemand uit om samen te gaan wandelen, of gewoon samen stil zijn onder een bloesemboom bijvoorbeeld. Kijken. Ruiken. Zwijgen of praten. Want soms doet de natuur het werk, als wij even stoppen met rennen.
Vind je het moeilijk om te stoppen met rennen? Zal ik samen met je kijken? Neem gerust contact met me voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.
